Jú, Palleba og Marsanna skilja Makrelin!

Skriva hevur Rói Egholm

Fyristilli okkum, um allir føroyingar sluppu á fólkaatkvøðu, um rættin til okkara fiskitilfeingi, og at atkvøðu seðilin sá soleiðis út:

Í samband við, at Landsstýri hevur ætlanir um, at øll fiskivinnu- og aliloyvir skulu seljast á uppboðssølu í fríðari kapping, vilja vit geva tær møguleikan, sjálv at avgera hvat skal henda við tínum parti.

Mett verður, at øll loyvini hava eitt árligt søluvirði áljóðandi 1,5 mia. Kr. Hetta svarar til uml. 30 tús. Kr. Til hvønn av teimum uml. 48 tús føroyingum sum eru búgvandi í Føroyum.

søluvirðið kann broytast nakað frá einum árið til annað, men hetta er eitt nøkurlunda miðal sølu virði.

Tú hevur 3 valmøguleikar:

1. Tín valmøguleiki í hesum ger, at hvør føroyingur, útyvir sína vanligu inntøku, fær 50% av sínum parti, uml. 15 tús kr. Útgoldið skattafrítt hvørt ár restina av lívinum og hin helvtin, uml. 15 tús. Kr. fara í landskassan, til rakstur og menning av samfelagnum.

Hetta merkir, at eitt vanligt húski, við einum foreldrapari og 3 børnum, hvørt ár fáa útgoldið skattafrítt 5 x 15. Tús kr. = 75. Tús. Kr. Og sama upphædd fær landskassin at arbeiða við.

Einlig foreldur við 2 børnum fáa hvørt ár uml. 45 tús kr, og eini pensionista hjún, fáa hvørt ár, uml. 30.tús kr.

Legg til merkis, at allar hesar inntøkur, eru skattafríðar og afturat tínari vanligu inntøku!

Um allir føroyingar taka av hesum tilboðnum, so fær landsbúskapurin í 2012 eitt yvirskot áljóðandi uml. 250 mió. Kr.

2. Tín valmøguleiki í hesum ger, at allur ágóðin av søluni fer til Landskassan, og kunnu Føroyar soleiðis fáa ein sera sterkan landsbúskap, til rakstur og framtíðar menning.

3. Tín valmøguleiki í hesum ger, at tú frásigur tær hesar inntøkur og gevur hesi virðini til Lndsstýrismennirnar í fiskivinnumálum og, fyri aliloyvini, til Landsstýrismannin í vinnumálum at umsita. Teir kunnu síðani útflíggja hesi virðir til útvaldar Føroyingar og útlendingar, uttan nakran kostnað.

Hetta førir so við sær, at tú frásigur tær, tín part av sølu inntøkunum.

Um allir føroyingar velja 3. møguleikan, fara hesar 1,5 mia. Kr. Í millum skins og hold í fiskivinnuni, har ein parturin endar sum skatta krónur av lønum og partafelagsskatti, ein partur fer til virðisminking í einari til tíðir ikki kappingarførari vinnu, og restin fer til virðisøking og endar sum vinningur hjá nøkrum fáum føroyingum og hjá nógvum útlendingum.

Hetta førir eisini við sær, at landsbúskapurin í 2012 fær eitt hall áljóðandi uml. 500 mió kr. Her skulu so tær 9 mió kr. Sum landstýrið, við ørmunum yvir høvdd, eru so fegnir at hava fingið tiltuska sær, frá danska skatt gjaldarinum, mótroknast.

Hugsast skal um, at eingin keypir nakað loyvi á eini uppboðssølu, uttan so at viðkomandi meinar at vinningur kann fást burtur úr keypinum.

Um føroysku fyritøkurnar, sum í dag virka í vinnuni, eru kappingarførar, so vinna tær fríu kappingina á uppboðssøluni.

Verandi fyritøkur, sum ikki klára at keypa síni rættindi til rávøruna, í fríari kapping, eru ikki kappingarførar og eiga tí ikki at verða í vinnuni. Tað er ikki sjálvgivið, at tú ert kappingarførur, bert tí at tú kennir landsstýrismannin, betur enn grannin kennir hann!

Tað passar ikki, at vit vanligu føroyingar, ikki skilja hetta!!

Skriva hevur Rói Egholm

Så gjorde de det igen. Færingerne.

AF HANS J. HERMANSEN

FAKTA

Hans J. Hermansen er lærer.

Tidligere formand og bestyrelsesmedlem i 17 år for den færøske grindehvalfangerforening.

Hele befolkningen festede og for fra den ene hvalbugt til den anden. I en blodrus. Børn, kvinder og mænd. Festede i dagevis. Som de plejer, når sæsonen starter. Kun for sjov.

Slagtede nogle hundrede søde og intelligente havpattedyr, der uden gps’er eller anden form for nautisk assistance havde forvildet sig inden for huleboernes territoriale farvand.

En del af Danmark. Kødet og spækket har de ikke brug for deroppe. De kan konsumere det, som civiliserede mennesker spiser. Slagtet på civiliseret vis. Bag lukkede døre. Uden blod

Dette er nogenlunde det billede, de fleste mennesker forestiller sig efter at have hørt og set reportager fra de seneste grindedrab på Færøerne. Eller måske hellere: redigerede reportager fra grindedrab, der hidser læsere, lyttere og seere op over dette anstødelige fænomen.

Store overskrifter verden over. I det Herrens år 2010. Helt i overensstemmelse med filosoffen Herbert Spencers (1820-1903) udtalelser: »Opinion is ultimately determined by the feelings, and not by the intellect«.

Således lader vi os hidse op over det, vi ser og oplever eller tror, vi ser og oplever. Vi får de friskeste nyheder ind som færdigretter og fastfood. Nyredigerede til formålet. Og vi spiser ukritisk. Ligger og hidser os op over disse barbarer, mens vi slår mave på dette letfordøjelige måltid. Vores eget blod kommer i kog.

Som tidligere formand og bestyrelsesmedlem i 17 år for den færøske grindehvalfangerforening, hvis formål er og har været at oplyse om grindedrab, kan jeg oplyse følgende:

• Grindehvalen er ikke en truet dyreart (ifølge NAMMCO ca. 600.000-800.000 dyr i Nordatlanten).

• Spæk og kød går til menneskeføde (udnyttelse: >53 procent af kropsvægten).

• Aflivningsmetoden er human (hurtigste aflivningsmetode for vilde pattedyr, både på land og i vand, IWC Glasgow 1992).

• Hvalfangsten er reguleret (<0,3 procent af bestanden tages årlig,reproduction rate >8 procent).

• Grindefangst og aflivningsmetode evalueres fortløbende på Færøerne.

• Grindefangst er en fuldkommen tilfældig og ukommerciel traditionel fangst.

• Med en effektiv og human aflivningsmetode får vi det bedste kød/spæk.

• Det er enhver jægers pligt, ære og stolthed at aflive ethvert dyr så hurtigt og humant som muligt.

• Vi ville ikke aflive disse dyr, såfremt alibiet alene var baseret på kulturel tradition, hvis de tre første kriterier ikke var opfyldt

Det meste af det, vi i vores del af verden spiser, bliver aflivet, inden det konsumeres. Det foregår i dertil indrettede lokaler, der kontrolleres løbende.

Klienterne transporteres til slagtebænken som specialtransport fra deres celler, hvor de har tilbragt livet, propmætte. De har utvivlsomt haft et godt liv med fuld mave. Vi finder maden grydeklar i supermarkederne. For eksempel nyslagtede burhøns, som ligger fristende emballeret i en dertil lavet dekorativ ligkiste, lige til at kremere og konsumere.

Men dette lader sig desværre ikke gøre, når vi nogle få gange om året tager 50-200 grindehvaler. Og ja, det ser drabeligt ud. Det er blodigt. Og det kan vi ikke skjule. Vi forsøger heller ikke at skjule det for omverdenen.

»Opinion is ultimately determined by the feelings, and not by the intellect«

Vores opmærksomhed, energi, intensitet og nærvær fokuseres 100 procent på aflivningen, de få minutter et grindedrab sædvanligvis varer. Bagefter evalueres forløbet af erfarne grindefangere.

Er grindedrab da så meget anderledes end aflivning af andre dyr? Og er færinger så meget anderledes end andre, nær sagt, mennesker?

Eller stiller vi os bare i køen af moralister og hyklere, vasker vore rene hænder og råber: Korsfæst! Og placerer vores formue sikkert i kunst, bl.a. S.J. Mykines’ malerier af grindedrab?

Men livet går sin vante gang. I 2010. Hvor mange af os tænker egentlig over, hvordan dyret, som vi spiser, har haft det, eller på aflivningsmetoden, mens vi nyder den udsøgte ret sammen med et godt glas årgangsvin og socialt og civiliseret passiarer med naboen om alverdens spørgsmål og tidens aktuelle temaer?

Forurening eller andre interessante emner?

Et godt emne tåler altid en god debat, men det skader ikke, at den er krydret med en anelse sandhed, også selv om nutidens civiliserede mennesker synes at hælde til de berømte ord: Hvis det er fakta, så benægter a fakta!

De er alligevel skøre, de færinger!

Anyone over the age of 35 should read this, as I copied this from a friends status ..

Checking out at the supermarket recently, the young cashier suggested I should bring my own bags because plastic bags weren’t good for the environment. I apologized and explained, “We didn’t have this green thing back in my earlier days“.

The clerk responded, “That’s our problem today. Your generation did not care enough to save our environment for future generations“.

She was right about one thing–our generation didn’t have the green thing in “Our” day. So what did we have back then? After some reflection and soul-searching on “Our” day, here’s what I remembered we did have….

Back then, we returned milk bottles, pop bottles and beer bottles to the store. The store sent them back to the plant to be washed and sterilized and refilled, so it could use the same bottles repeatedly. So they really were recycled. But we didn’t have the green thing back in our day.

We walked up stairs, because we didn’t have an escalator in every store and office building. We walked to the grocery store and didn’t climb into a 300-horsepower machine every time we had to go two blocks. But she was right. We didn’t have the green thing in our day.

Back then, we washed the baby’s nappies because we didn’t have the throw-away kind. We dried clothes on a line, not in an energy gobbling machine burning up 240 volts — wind and solar power really did dry our clothes back in our early days. Kids got hand-me-down clothes from their brothers or sisters, not always brand-new clothing. But that young lady is right. We didn’t have the green thing back in our day.

Back then, we had one TV, or radio, in the house — not a TV in every room. And the TV had a small screen the size of a handkerchief (remember them?), not a screen the size of Wales. In the kitchen, we blended & stirred by hand because we didn’t have electric machines to do everything for us. When we packaged a fragile item to send in the mail, we used wadded up old newspapers to cushion it, not Styrofoam or plastic bubble wrap.

Back then, we didn’t fire up an engine and burn petrol just to cut the lawn. We used a push mower that ran on human power. We exercised by working so we didn’t need to go to a health club to run on treadmills that operate on electricity. But she’s right. We didn’t have the green thing back then.

We drank from a water fountain when we were thirsty instead of using a cup or a plastic bottle every time we had a drink of water. We refilled writing pens with ink instead of buying a new pen, and we replaced the razor blades in a razor instead of throwing away the whole razor just because the blade got dull. But we didn’t have the green thing back then.

Back then, people took the bus, and kids rode their bikes to school or walked instead of turning their mums into a 24-hour taxi service. We had one electrical outlet in a room, not an entire bank of sockets to power a dozen appliances. And we didn’t need a computerized gadget to receive a signal beamed from satellites 2,000 miles out in space in order to find the nearest pizza joint.

But isn’t it sad the current generation laments how wasteful we old folks were just because we didn’t have the green thing back then?

Please post this on your Facebook profile so another selfish old person who needs a lesson in conservation from a smarty-pants young person can add to this

Cold Water

A Teenager was at his grandfathers for the week. At lunch, the teenager decides to eat lunch with his grandfather

While eating, the teenager looks at his plate and notices a smudge on it.
He asks his grandfather, “Are these Plates Clean?”
His grandfather replies, “They are as clean as Cold Water Can get ‘em”

At Dinner, Noticing more smudges then before, he asks “Grandpa, are you sure these plates are clean?”
His Grandfather replies “Yes! They are as clean as cold water can get ‘em”

The next day at breakfast, the boy notices another smudge on his plate…. “Grandpa, Your 100% Absolutely sure these plates are clean?”
The Grandfather replies once more “I told ya boy, they are as clean as Cold Water can get ‘em!”

As soon as he was done eating, they both get in the van to go to school, When he got in, the Grandfathers dog jumps on the teenager. The grandfather yells, “COLDWATER! GO BACK TO THE HOUSE!  GO NOW!”

Mistøkini og tilvildin í menningarlæruni

“Á, Timoteus. Varðveit tað, sum tær er litið upp í hendur, og vend tær burt frá hinum vanheilaga, tóma tosi og mótstøðu “kunnskaparins” – sum tað av órøttum verður kallað, og sum nøkur játta seg undir og eru vilst burt frá trúnni. Náðin veri við tær.” ( 1.Tim.6:20-21).

Boðskapur mín hevur heiti “Mistøkini og tilvildin í menningarlæruni”, um mær er loyvt at lána eitt heiti frá sjónvarpi og umbroyta tað í ávísan mun. Men viðvíkjani menningarlæruni eru ikki bara smávegis mistøk, men eisini tilætlaðar svikagerðir. Eitt hitt mest mishugaliga við komu darwinismunnar er, at hon inn í vísindina skoytir uppí ein svikaratátt, slíkt sum ikki varð sæð áður. Um mær má vera loyvt at vísa til tað, sum heimsnavnframi skordýrafrøðingurin Dr. W.R. Thompson skrivaði, sum í mong ár var leiðari á Commonwealth Institude of Biological Control í Ottawa, Canada. So tignarligur náttúruvísindamaður var Dr. Thompson, at hann í 1959 var útvaldur at skriva fororði til hundrað ára upplagi av útgávuni hjá Darwin “Origin of Species.” Hetta fororð er eitt breiðsíðu álop imóti menningarlæruni av einum av heimsins stórstu vísindamonnum. Tað er vert at lesa. Her verður sagt : “Henda støða, har menn renna um kapp at verja eina læru, sum teir ikki eru førir fyri at skilmarka vísindaliga, enn minnið at prógva við vísindaligum strangleika, roynandi at hevda lærunnar virði fyri almenninginum við at kúga sannar atfinningar og at útihýsa meinbogum, hetta er ókent og illa dámt í vísindini.” Seinni segði hann: “Viðgongd Darwins gekk hond í hond við afturgongd hinna falsleysu vísind.” Harafturat sigur Dr. T.N. Tahmisian, sum er lívvirkisfrøðingur fyri the Atomic Energy Commision: “Vísindamenn sum læra at menningarlæran er lívsins veruleiki, eru teir stórir visindamenn? Ja, stórir svikamenn, og søgurnar teir siga eru stórstu villusøgur gjøgnum allar tíðir.”

Lat okkum fara at hyggja eftir hesum søgum í dag og síggja um tær eru vísindaligir veruleikar, ella um tær eru stórstu villusøgur gjøgnum allar tíðir; sanniliga ímillum “mistøk og tilvild” eru ikki mangar ábendingar um afturgongd fyri vísindaligum falsloysi. Endurtøku ástøði Ein og hvør sum fer á lærustovn at granska vísindi minnist professaran Ernst Haeckel og hansara biogenetisku lóg. Hann var ein av hinum fyrstu talsmonnum fyri endurtøku ástøðinum, ella sum tað er betur kent: “Ontegeny recapitulates Phylogeny.” Hetta merkir at menningin av fostrinum í lívmóðrini hjá eini móðir fer ígjøgnum fleiri menningarstig. Frá einari kyknu….. síðani fjølkykna…… síðani fiskalíkt við toknum…….. síðani apulíkt við hala……… og síðani verður tað eitt menniskja sum er farið ígjøgnum øll menningarstigini soleiðis sum menningarlæran lýsir mannasøguna. Hetta ástøði var sett fram av týska professaranum Ernst Haeckel í síðstu øld. Við ágrýtni styðjaði Haeckel læruna hjá Darwin. Men nøkur ár seinni, tá alt hetta varð meiri kannað og tøknin gjørdist betur og kunnleikin um kyknirnar mentist, tá kom fyri dagin, at henda avskeplan varð sett í verk ímóti betri vitandi. Haeckel professari varð ákærdur við Jena University Court og varð funnin sekur. “Skuldartyngdur” játtaði hann sítt svik, sum eftir øllum at døma varð gjørt fyri at stuðla menningarlæruna. Haraftrat segði Haeckel: “Sanniliga skuldi eg verið dømdur, varð tað ikki fyri tann veruleika, at í hundraðtali av øðrum eygleiðarum og lívfrøðingum lógu undir somu ákæru.” Tað syrgiliga er, at hóast Recapitulation Ástøði er fallið av hásætinum fyri mongum árum síðani, so verður tað kortini enn lært í mongum skúlum.

Fyri umleið fimtan árum síðani vórðu ein professari í lívfrøði við Broward Community College og Dr. Robert Strong, ein gesta ráðharri, bjóðaðir til samkomu okkara til eina røð av gudfrøðiligum fyrilestrum; teir luttóku í orðadrátti viðvíkjani menningarlæru mótvegis skapan. Sjónarmiðini hjá lívfrøði-professaranum vóru av Dr. Strong fullkomuliga pettaði sundur, soleiðis at professarin varð noyddur at siga: “Mítt ástøði hvílir heilt og fult á nágreingiliga próvnum fyri menningarlæruni, sum byggir á fosturfrøðina: “Ontegeny recapitulates Phylogeny.” Lítið visti hann at ovastin í British Association for the Advancement of Science, ein av heimsins mætastu fosturfrøðingum, hevði sagt, at allar upplýsingar viðvíkjandi menningini av fostrinum nú eru kendar: Hvussu enn víkir og vendir so gevur fosturfrøðin menningarlæruni als ongan stuðul. Hann var syrgin at viðganga hetta. Og soleiðis hevði okkara professari í lívfrøði grundað allan sín stuðul á ástøði menningarlærunna á eitt prógv, sum als ikki var nakað prógv, Í meiri enn hundrað ár hava milliónir og aftur milliónir av lesandi verið lærd Recapitulation (endurtøku) Ástøði, at hitt vaksandi fostri, hitt ófødda, stuðlar menningarlæruni. Ein tilætlað lygn, sanniliga. Tað tykist sum staðfestingin hjá Dr. Thompson, at koma darwinismunnar hevur dálkað vísindinnar reinlyndi er sonn, í øllum førum á hesum øki.

Piltdown maðurin
Síðani er tað hitt best kenda svik alra tíða: hin víðagitni Piltdown Maðurin. Tað var í 1912 at Arthur Smith-Woodward, stjóri í British Museum of Natural History í London, og Charles Dawson, lækni í medisin og leikmaður í palaeontology (læran um deyð dýr og plantur) avdúkaðu eitt kjálkabein og ein part av einum skølti í eini eyrholu tætt við Piltdown í Onglandi. Í øllum førum sá út til, at kjálkabeinið var rættiliga apulíkt, tá sæð verður burtur frá tí veruleika, at tær stóru tenninar, sum vanliga eru at finna í einum apukjafti, vóru ikki til staðar. Harafturat var hetta brúnligt á liti og at síggja til ógvuliga, ógvuliga gamalt. “Avdúkingin” varð prísað við fagnaðarrópum, hetta var : the “Dawn Man”, hitt fyrsta “missing link”. Í fjøruti ár hugdu lesandi kring knøttin eftir myndunum av hesum umskapaða “Dawn Manninum”, hvørs skapilsi prýddi øll heimsins listasøvn. Her var “the missing link.” Fjøruti ár seinni, eftir at fluoride royndirnar vóru møguligar, tá vóru skølturin og kjálkabeinið kannað við fluoride. Úrslitið av hesi roynd var, at aldurs ásetingin av skøltinum var ikki sum áður varð sagt 500.000 ár, men at hann einans var umleið 2000 ára gamal. Kjálkabeinið var einans nøkur ára tíggir til aldurs. Síðani varð hetta kannað undir mikroskopið (sjóneyku), her kom fyri dagin, at tenninar varisliga vóru fílaðar niður, so tær skuldu líkjast mannatonnum. Alt hetta var fargað við sterkum kryddi (salti) og øðrum evnum, fyri at tað skuldi síggja út at vera ógvuliga gamalt. Hetta varð sett niður fyri at verða funnið, ætlandi var tað sjálvur Dr. Dawson, sum gjørdist víðagitin vegna Eoanthropus dawsoni – eitt svik sum hevur førkað milliónir av lesandi burtur frá skapannarsøguni. Tað er prógvað at Piltdown Maðurin er ein stór svikagerð.

The Orgueil Fall
Ein onnur svikagerð er kallað “The Orgueil Fall.” Í ein útsynning í Fraklandi verður sagt, at eitt petti av einum torusteini (meteorite) varð avdúkað; hetta var fyri meiri enn eini øld síðani. Hetta hendi einans fimm vikur eftir at Pasteur helt sína stóru røðu og gjørdi enda á ástøðinum um sjálvkravda menning av lívinum. Menningarlæru fjeppararnir vóru í slíkan mun skelkaðir, tí ástøði teirra um sjálvkravda menning av lívinum varð lagt í oyði, at onkur ætlandi avdúkaði hetta petti av einum torusteini, sum innihelt lívrunnið tilfar. Men næstan eina øld seinni við nýggjari kanning vísir hetta seg at vera ein snilt upphugsað eftirgering. Svikamaðurin hevði eyðsýniliga á ein ella annan hátt slevja og vætt torusteinin, inntil hann gjørdist bleytari, síðani hevði hann brúkt eitt slag av lími sum bindievni, koyrt eitt sindur av jarðligum lívrunnum tilfari í, fjalt hetta og hita tað so tað skuldi líkjast árininum sum jarðarhitin kundi geva, fyri síðani at siga at enn er vón fyri náttúru menning lívsins, tí hetta má vera komið higar sum ein torusteinur. Aftur ein illvilja svikagerð útint ímóti børnum okkara.

Scopes Trial
Síðani er tað hitt víðagitna Scopes Trial. Ein tyngjandi vitnisburður var tað, táíð Clarence Darrow setti William Jennings Bryan í vitnisbás. Darrow sum var gudloysingur og evolutionistur spurdi Bryan, um hann visti, at í heimstati hansara, Nebraska, livdi fyri eini millión árum síðani eitt slag av menniskjum. Bryan svaraði at hann visti einki um hetta, og at hann ei heldur trúði tí. Síðani fekk Darrow eisini, tann tá í tíðini mest virda vísindamannin innan læruna um deyð dýr og plantur, Dr. Henry Fairfield Osborn við American Museum of Natural History, upp í leikin. Hann váttaði at í 1922, trý ár undan hesum, vóru prógv funnin, at eitt slag av menniskjum fyri eini millión árum síðani livdi í Nebraska. Bryan var málleysur. Hetta var almannakunngjørt um alheimin. Men táíð vísindamenn fóru at kanna hetta sokallaða prógv, komu teir fram til, at henda avdúking var gjørd av einum manni nevndur Harold Cooke. Uppdaganin varð síðani í roynd og veru á hóskiligum fakmáli skírt : Hesperopithecus haroldcookii, sum merkir “Western ape-man”. Hvat var tað hesir vísindamenn raktu við? Teir komu fram á, at hetta “prógvið” einans var ein tonn. Ikki tenn, ella kjálkabein, ella skøltur – men ein tonn. Nakað seinni á sama øki raktu teir við eina aðra tonn, meinlíkari hini fyrru. Men henda seinna tonnin var føst í einum kjálkabeini, sum hoyrdi til eina beinagrind, og beinagrindin var av einum grísi; ella fyri at vera meiri beinrakin: einum avoldaðum grísi. Dr. Duane Gish segði, at hetta var hvørki “ein mannalík apa, ella eitt apulíkt menniskja, men ein avoldaður grísur.” Hann segði eisini: “Eg haldi at hetta er eitt dømi um, at ein vísindamaður gjørdi eitt menniskja av einum grísi og ein grísur gjørdi eina apu av einum vísindamanni.”

Men vinir mínir, má tað vera mær loyvt at siga tykkum, at allastaðni í lærubókunum í skúlum okkara vóru tekningar og endurskipanir (broytingar) av hesum at síggja, harafturat vóru modell av hesum sett inn á listasøvnini vísandi Hesperopithecus haroldcookii í allari dýrd síni, sitandi runt um eldin við familjuni við einum gassa um herðarnar. Teir høvdu smíða okkara fullfíggjaða felaga. Her var hann, opinberur fyri øll at síggja – og alt sum tað snúði seg um var ein grísatonn. Eitt fólkaslag av monnum sum livdi í Nebraska fyri eini millión árum síðani?? Sig so tað.

Pithecanthropus
Síðani er tað sjálvandi eisini hitt gitna “Pithecanthropus erectus”. Allir næmingar sum fóru á hægri læristovn hildu, at nú var endiliga komin stundin, at ein ávísur var opinberaður, og tí kundi sigast: “Pithecantanthropus”, bókstaviliga merkir tað “erect ape-man” ella “apu-menniskja, sum stendur upprætt.” Pithecanthropus varð funnin av niðurlendinginum Eugene Dubois. Hann reisti frá Niðurlondum til Java við endamálinum fyri eyga at finna eitt apu-menniskja. Nú, tað sigur ikki so lítið um vísindaligan objektivitet, táíð ein ferðast hálvan knøttin fyri at finna apu-menniskjað, og voila – so finnur man eitt apu-menniskja. Men Dubois vildi ikki vísa dýrgripin fyri nøkrum øðrum. Alt sum hann vildi vísa var eitt gipsmodell, sum hildið verður, at hann hevði gjørt av einum skølti. Hann hevði funnið ein skølt og eitt lærbein. Tað var ógvuliga týðiligt at lærbeinið var av einum menniskja, eins týðiligt var, at skølturin var rættiliga apulíkur í útsjónd. Við at látast sum hesi vóru úr sama upphavi, setti hann tey saman og kallaði sameiningina “Pithecanthropus erectus”. Men Eugens Dubois segði ikki heiminum allan sannleikan. Hann segði ikki, at lærbeinið varð funnið umleið 50 føtur niðanfyri skøltin. Ei heldur segði hann, at á somu hædd sum apulíki skølturin, Pithecanthropus, varð funnin, vórðu tveir mannaskøltar (kendir sum Wadjak 1 og 2) eisini funnir. Hesir mannaskøltar høvdu eina skallarúmd, sum máldi umleið 1550 – 1650 cc. (helst meiri enn flestu okkara hava). Í 26 ár fjaldi Dubois hesar mannaskøltar undir gólvbrettunum á kamari sínum, tí hann visti, at um hann opinberaði, at hann fann hesar á sama hæddarstigi, og at teir eyðsýniliga vóru javnaldrar, so kundi Pithecanthropus ómøguliga vera forfaðir okkara. Áðrenn Dubois doyði, var hann komin til ta niðurstøðu, at skølturin hoyrdi til eina stóra gibbonapu, og at hetta als ikki var nakað apu-menniskja.

Neanderthal Man
Nú koma vit til eina aðra víðakenda “uppdaging” : the Neanderthal Man. Eg eri vísur í, at tú kemst við “Homo neanderthalensis”. Í síðstu øld varð ein nøgd av hesum beinagrindum funnin í Neander Dalinum nær Dusseldorf í Týskalandi. Hesar vórðu umskapaðar av einum palaeontologisti, nevndur Boule. Nú byrjaðu teir at prýða øll heimsins listasøvn og lærubøkur. Tú eigur at minnast myndir av Neanderthal monnum. Hesir vóru boygdir framyvir, og gingu á uttaru síðu á fótunum; høvdu ein gassa um herðarnar og dragsaðu konur sínar eftir hárinum. Hetta var hitt fullkomna apu-menniskja. Seinni kom fyri dagin, at Neanderthal ikki einans hevði eingilska sjúku og liðagikt, sum elvdi til at hann gekk boygdur framyvir, men harafturat hevði Boule, sum hevði eina rúgvu av beinum at arbeiða við, umbygt hesi fyri at fáa Neanderthal at líkjast eini apu á best gjørligan hátt. Umbyggingin var so ótrúlig, at enntá stóratá vendi úteftir á fótinum, eins og var tað tummilin á eini apu. Ætlandi var tað hetta, sum fekk Neanderthal at ganga á uttaru síðu á fótunum. Vit kunnu ikki koma uttanum niðurstøðuna, at Boule á ein ótrúligan hátt hevði umskapað hesar skapningar, fyri at fáa teir at líkjast apum. Nú eru nútíðar vísindamenn komnir til ta niðurstøðu, at hetta var eitt stórt svikabragd. Men aftur vóru milliónir av menniskjum lumpaði.

Australopithicines
Nú koma vit til “Australopithicines”, ella “Southern apes” (suður apurnar), sum tær eru kallaðar. Palaeontologistar settu nú ljóskastaran á Afrika, har vit finna slík víðagitin nøvn sum Zinjanthropus, Homohabilis, Skull (skøltur) 1470 og “Lucy”, hin funni luturin hjá Donald Johanson. Við vissu er okkum sagt, at hetta vóru forfedrar mannaættarinnar. Nú, er tað soleiðis? Sjálvandi er almikið av vandamálum á vegnum. Lord Solly Zuckerman, ein leiðandi enskur anatomistur (kropsbygnaðarfrøðingur) hevur í fimtan ár kannað leivdirnar av Australopithicines. Niðurstøða hansara er, at hesar leivdir heilt og fult eru apur. Eisini Dr. Charles Oxnard, fyrrverandi við University of Chicago, nú á University of Southern California, hevur gjørt margfaldar teldu-greiningar við hesum beinum, og niðurstøðan er at Australopithicines gingu ikki upprættir, soleiðis sum áður varð hevda, men at teir gingu á knúgvunum og høvdu langar armar. Als ikki forfedrar okkara, men rætt og slætt apur. Lord Zuckerman segði, at um menniskjað hevði ment seg frá eini apu-forfedra, so var hetta farið fram uttan at lata eftir seg eina einatu slóð í fornleivdunum. Er hetta dámurin sum ungdómur okkara fær í skúlunum í dag?

Ein ungur maður, sum fyri kortum tók eitt skeið í mannafrøði á University of Florida segði mær, at hann var bilsin, at professarin við endan av skeiðnum var so mikið rættvísur, at hann beint út greiddi flokkinum frá, at alt, sum tey høvdu lært ígjøgnum lestrarskeiðið, einans var tómt høvuðbrýggj. Hann segði, at einki av tí hevði hald í veruleikanum. Hvussu eru røturnar? Spurningur : Er hetta sett í verk av vísindamonnum ella av svikamonnum ? Er menningarlæran størsta skrøgg alra tíða? Um so er, hvat eru motivini hjá evolutiónistunum? Má eg siga tær, at hetta er ikki serliga áhugavert, ei heldur láturligt; hetta er sera, sera álvarsamt. Tað er altíð týdningarmikið at fara til orsøkina – antin tað snýr seg um sjúkdóm, eina rørslu, ella eina lívsáskoðan – fyri at finna røturnar. Uttan iva hevur menningarlæran verið hitt mest ávirkandi ástøði í tjúgindu øld. Hon hevur framleitt ótrúlig úrslit. Hvat hevur hon framleitt? Hon hevur framleitt nasismuna. Darwin skrivaði eina bók við heitinum “Origin of Species” (við undirheitinum: Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life). Fyri Hitler, sum var svorin evolutionistur, var tað bert eitt lítið stig at fara frá “the survival” (hini yvirlivandi rasu) til “the dominance” (hini ráðandi rasu). Aftur og aftur goysti Mussolini um seg við málburði menningarlærunnar. Eisini hann var svorin evolutionistur, sum háðaði ástøði um frið, íð ikki tektist menningar ástøðinum, men at bardagin (kríggið) fór at seta ferð á tilgongdina við evolutiónini, sum var hægsta mál hansara. Hugsa um týningina í seinna heimsbardaga. Er hetta smávegis tilburður? Ella hugsa um Karl Marx sum gjørdist so ásttikin av menningarlæruni, táíð hann las bókina hjá Darwin, at hann nú helt, at vísindaligi grundvøllur kommunismunnar var opinberaður. Táíð kommunisman og øll onnur gudloysis hugtøk ikki trúgva á ein skapara, verða tey noydd at greiða frá heimsins tilveru við menningarlæruni. Marx helt, at hann hevði funnið hetta í Darwinismuni. Hann var í slíkan mun ásttikin av hesi læru, at hann ynskti at víga bók sína “Das Kapital” til Charles Darwin. Til alla lukku var kona Darwin so mikið at sær komin, at hon ráddi honum frá at góðtaka hesa “æru”. Grundarlagið undir kommunismuni í dag er út í æsir menningarlæran. Eg las nakað, sum ein ráðharri úr Asia skrivaði. Hann skrivaði at táíð kommunistarnir yvirtóku bygd teirra, tá byrjaðu teir við tað sama at læra fólkið menningarlæruna, grundvøll kommunismunnar. Hetta er ikki einans vanligt eystanfyri, men eisini í Amerika hava vit sekulera (verðsliga) humanismu, sum ógvuliga avgjørt byggir á menningarlæruna – so nógv at Humanist Association útnevndi Carl Sagan sum “Ársins Humanist” fyri hansara røð um menningarlæruna, sum var í tíggju pørtum. Tey fyrstu tvey punktini í “Humanistiska Manifestinum” viðgera heilt og fult menningarlæruna, tey greiða frá, at menniskjan er ein náttúru úrdráttur, framleidd av umhvørvinum, at menniskjan var ikki skapt, men var útviklað. Vit síggja, at annaðhvørt vit tosa um nasismuna, fasismuna, kommunismuna ella humanismuna, so er menningarlæran grundsúlan, sum heldur øllum saman.

Hvat annað hendi í síðstu øld sum úrslit av ástøði menningarlærunnar? Í landi okkara og um alheimin er ein ómetalig kynslig kollvelting. Alt er loyvt. Fyrst var tað pornografi, síðani hjúnabandsbrot og hor, síðani blóðskemd (incest) og homoseksualitetur; og nú eisini bestialitetur. Hesin kynsligi ólevnaður hevur ført við sær ómetaligar kynsjúkur. Í dag eru úti millum manna í landi okkara 25 ymisk sløg av smittandi kynsjúkum. Hví er soleiðis vorðið? Hví er soleiðis vorðið? Evolutión vil sleppa av við Gud, og tí er einki endamál; tí uttan Gud er einki endamál við tilveruni. Kanska er eingin máliska meiri vanstyggilig í oyrunum á einum evolutiónisti enn “teleology”, sum er tann læran, at í øllum lutum og í øllum tilburðum, fer tað fram íð hevur tilætlað endamál. Hóast eygað hevur sítt endamál, so hevur tað fyri einum evolutiónisti einki endamál – tað er bara har av tilvild. Er einki endamál, so er eingin meining; er eingin meining so er eyðsýniliga alt loyvt. Eyðsýnt er tá eingin treytaleysur moralskur sannleiki. Aldous Huxley, leiðandi gudloysingur og menningarlæru fjeppari, skrivaði bókina “Brave New World”. Hann segði hetta: “Mín grundregla var, at eg ynskti ikki at geva heiminum meining; tískil vildi eg látast sum hann onga hevði, og eg var uttan trupuleikar førur fyri at finna nøgdsamar orsøkir fyri mínum varhuga…… Fyri meg sjálvan og uttan iva fyri mítt samtíðarfólk hevur lívsáskoðanin um meiningsloysi í høvuðsheitum verið eitt tól, sum hevur skundað undir frígeringina. Frígeringin vit tráaðu eftir var samstundis frígeringin frá einum ávísum politiskum og fíggjarligum kervi (kapitalismuni) og frígeringin frá einum ávísum moralskum háttarlagi. Vit mótmæltu siðalæruni, tí hon legði seg út í okkara kynsliga frælsi.” Ein annar víðagitin, eisini við navninum Huxley, var Sir Julian Huxley, abbasonur Thomas Huxley, kendur sum “Darwin`s Bulldog”. Sir Julian var fyrrverandi leiðari í UNESCO (United Nations Educational Scientific Cultural Organisation), og helst heimsins mest víðagitni lívfrøðingur við atliti til menningarlæruna. Eg gjørdist bilsin táíð eg í eini sjónvarp sending hoyrdi hann siga: “Vit øll hoppaðu uppá “Origin” (tað merkir Origin of Species) tí…” Hví? Hvat fór hesin mæti vísindamaður at siga? Hví hoppaðu tey uppá “Origin” ? Vit kunnu halda at dómurin hesum viðvíkjandi var liðugur, tí vísindaligu prógvini, íð sakliga vóru savnaði saman, vóru so veldig og hugbindandi, at ein var noyddur at góðtaka trúvirði teirra. Men tað var ikki tað hann segði. Sir Julian Huxley segði: “Vit øll hoppaðu uppá “Origin” tí hugmyndin um Gud legði seg út í okkara kynsliga moral.” Vísindaligir veruleikar ? Ella stórt svik? Trúverdir vísindamenn? Ella svikamenn?

Eg eri glaður at kunna siga frá at ongantíð áður hevur menningarlæran verið meiri avskepla enn hon er nú. Hon er flýggjandi yvir háls og herðar. Víðagitin vísindafólk kring alheimin vakna nú við kaldan dreym úr hesum villunar ástøði. Tey kalla hetta eitt álvakent skrøgg; ein myta; listilærdar søgur pentaðar saman; ein skemdargerð móti ungdómi okkara um alheimin. Hvussu er og ikki, úrslitið av hesum sviki hevur verið vanlukkuligt, handan førleika mannaættarinnar at ætla um. Neyðugt er at fara til orsakarfrøðina, til røturnar. Eg ælti mær áhaldandi at berja niður hetta vanskepilsi av einum ástøði, sum hevur plágað tjúgindu øld. Eg trúgvi, at ógvuliga skjótt fer allur byggningurin at rapla. Sannleikin er, at ein Skapari er, sum hevur skapt okkum, og sum hevur sent son sín at endurloysa okkum; at tey sum seta sítt álit á Jesus Kristus, hin livandi upprisna Frelsara heimsins, tey fáa fyrigeving syndanna, gávu hins æviga lívs, meiningina við tilveruni, endamál lívsins og til seinast eitt ævigt heim í Himmlinum.

(Skrivað hevur D. James Kennedy, Ph. D.
Loyvi at seta í føroyskt blað er fingið til vega frá kelduni: Christian Assemblies International.
Týtt úr enskum hevur Victor á Lakjuni)

Is Evolution true?

When we stop and think about what the evolution worldview is doing, it is really simple.

They are arranging fossils in an order that makes them look like a sequence.

That is no different than if I line up a series of rings from small to large to say that one evolved from the other.

I can come up with all kinds of reasons to support my theory too! I can reason that based on shape, color, size, even chemical makeup, all of which would make sense if I already believe that one evolved from the other.

I would be looking for proof to support my theory instead of looking at facts and drawing conclusions.
In an evolutionist’s mind, evolution is already true—not because the evidence supports it, but because it is what they want to believe.

Opgradering fra Girlfriend 1.0 til Wife 1.0.

I forrige uge opgraderede en af mine gode venner fra Girlfriend 1.0 til Wife 1.0.

Han opdagede at programmet kræver så store ressourcer, at det er næsten umuligt at køre andre programmer samtidig med Wife 1.0.

Ydermere erfarede han, at programmet generer en såkaldt ChildProcess, som vil kræve endnu flere ressourcer i fremtiden.

Ingen af disse problemer var nævnt i manualen eller produktinformation, men andre brugere af Wife 1.0 har berettet om lignende problemer.

Problemerne var imidlertid ikke slut hermed. Wife 1.0 installerede sig selv på en sådan måde, at det altid er aktivt og overvåger alle andre systemaktiviteter.

Han har opdaget, at visse andre programmer som: Pokernigth 10.3, Beerdrink 2.5 og Pubnight 7.0 Ikke kan køres. Der kommer en melding fra systemet: Ikke mere hukommelse i maskinen.

Ved installationen får man desuden uønskede ekstraprogrammer, som for eksempel det frygtede MotherInLaw 57.6 samt BrotherInLaw i en betaversion.

Programmet er ikke imponerende, og jeg håber da også, at der i Wife 2.0 vil komme følgende forbedringer: En “mind mig ikke om det igen” knap, En Minimerings knap samt en installationsguide, som kan afinstallere Wife 1.0 uden at fjerne alle funktionaliteterne fra dette program.

Jeg har selv besluttet at undgå ovennævnte problemer ved at holde mig til Girlfriend 2.0. Men selv her er der problemer.

Det største er, at man først skal afinstallere Girlfriend 1.0. Dette er en kompliceret proces, som giver problemer i RAM-allokeringen, idet begge programmer forsøger at anvende størst mulige ressourcer med det problem, at ingen af dem fungerer optimalt.

Afinstalleringen af Girlfriend 1.0 er ikke uproblematisk, idet den ikke helt kan slettes fra computeren, og af og til virker forstyrrende på afviklingen af Girlfriend 2.0.

En meget generende funktion i Girlfriend programmerne er, at der meget hyppigt kommer en pop- upmenu, som omtaler fordelene ved en opgradering til Wife 1.0. Wife 1.0 har også en helt udokumenteret fejl, som består i, at hver gang du prøver at afvikle Freedom 3.4 sletter Wife 1.0 alle MsMoneyfilerne og geninstallerer sig.

Som supplement til Wife og Girlfriend programmerne findes også OneNightStand 2.1. Dette program skal man imidlertid være forsigtig med. Der findes en del sharewareversioner, som er forholdsvis billige, men disse kan ofte have virus, som påvirker afviklingen af både Wife og Girlfriend programmerne.

Gingrich hevur júst avdúkað at keisarin er nakin

Les bókina frá sekstindu øld skrivað av Relandi, sum á lívstíð síni búði í Ísrael. Har vóru eingir arabarar.  Hann ferðaðist runt í landinum og var sjálvur vitni til hetta.

Í áravís havi eg verið vanvird, baktalað, ja enntá verið likamliga hótt, tí eg havi sagt sannleikan um “Palestinsku” lygnina.

Hóast “Palestinararnir” krevja ein heilagan tjóðskaparligan samleika við røturnar í Heilaga Landinum, so er veruleikin tann, at slíkt fólk ella fólkabólkur aldri søguliga hevur verið til. (Ja, nú veit eg tað, tá hugsað verður um ómetaligu propaganduna, og hvussu yvirgangurin verður fíggjaður, at ein bólkur av fólki kallar seg sjálvan “Palestinensara” og sum verða roknað á tann hátt í núverandi heimi.)

Mítt sjónarmið er, at slíkur fólkabólkur ongar søguligar røtur hevur. Tað er tað sum eg haldi, og av tí at hetta evnið hevur fingið so ómetaliga ranga informatión, haldi eg at sjónarmið mítt er av alstórum týdningi.

Túsundir av árum hevur alt Miðeystur verið heiði, rómverjar, grikkar, kristin og jødar.  Islam reisti seg ikki fyrrenn í sjeyndu øld og herjaðu, vunnu og búsettust í so at siga øllum Miðeystri og central Asia. Fólkamorð framt av islamistum, imperialisma, búseting, umvending við valdi, trældómur og anti-svørt racisma saman við kyn- og átrúnaðarligum apartheid var serliga eyðkenni sum arabisku muslimarnir nýttu, tá teir hertóku økini.

Kanska so tíðliga sum í 1920, kanska so seint sum seinast í 1930 árunum – ella enntá seint í 1960 árunum, tá varð avgerð tikin um, hvussu hátturin, at týna ein nærverandi vantrúgvandi jøda í Miðeysti, skuldi fara fram. Arabarar frá Suður Sýria, Egyptalandi, og Jordan, og eisini flakkandi Beduinar, kravdu strangliga søgulig og átrúnaðarlig rættindi í Judea-Kristna Heilaga Landinum.

Taktikkurin var merktur av politiskari propagandu, hetta sum Sameindu Tjóðir, verðins fjølmiðlaheimur og Europa Samveldið svølgdu rátt, hjálptu og fíggjaðu.

Men stutt síðani stóð republikanski kappingarneytin at gerast forseti,Newt Gingrich,djarvur fram og segði, at Keisarin er nakin, ella um tær líkar segði hann, at ein heldur stórur elefantur var í rúminum.

Útsøgnin hjá Gingrich var: “Minst til, eingin Palestinskur statur hevur nakrantíð verið, vit hava havt eitt uppfunnið palestinskt fólk, sum í veruleikanum eru arabarar og søguliga er partur av arabiska samfelagnum. Tey høvdu møguleikan at búsetast á nógvum øðrum støðum.”

Hin æruleysi Jeremy Ben Ami í J Street er júst nú komin við eini útsøgn, avbjóðandi, nei, harðliga mótmælandi tá Newt Gingrich sigur, at tað ongantíð hevur verið eitt “Palestinskt” fólk.  Sambært Ben Ami: “Viðmerkingarnar hjá Newt Gingrich viðvíkjandi Palestinka fólkinum og stríðsmálið millum Ísrael og Palestinarar sigur frá vána upplýsing. ábyrgdarloysi og ótta. Hansara uppáhald um at Palestinarar eru eitt uppfunnið fólk vísir eina skelkandi fatan av søguni í Miðeystri í siðstu øld, eftir at Ottoman Ríkið fór fyri bakka.”

Gingrich hevur rætt.  Men á okkara døgum hevur sannleikin lítlan møguleika ímóti stóru lygnini.

Omaná alt sum vit longu vita og hava skrivað um mangar ferðir, hevur Avi Goldreich nú peika okkum á eina bók skrivað av vísindamanninum Hadriani Relandi, sum hann útgav við endan av seytjandu øld. Bókin, Palestina, skjalprógvar ferðina hjá Relandi í Heilaga Landinum (hygg eftir Google Books fyri at síggja verkið).  Tað er skrivað á látíni. Relandi tosaði hebraiskt, arabiskt, og gamalt griskt, eins og hann kundi mong europeisk mál. Sambært Goldreich kannaði Relandi 2500 ymisk støð, har menniskju sum eru at finna í Bíbliuni  hava tilknýti.

Í høvuðsheitum kortlegði Relandi Land Ísraels og gjørdi eitt fólkayvirlit av hvørjum einstøkum samfelag.

Niðurstøðan hjá Relandi var henda: “Ikki ein tann einasta ein búseting í Ísrael hevur eitt navn av arabiskum uppruna. Flestu nøvn búreisinganna eru á hebraiskum, griskum, látíni ella rómverskum máli. Í veruleikanum, heilt til dags dato, undantikið Ramlah, hevur ikki ein einasta búreising arabiskt navn. Heilt til henda dag eru nøvn búreisinganna av hebraiskum ella griskum uppruna, nøvnini eru avskeplað og høpisleys arabisk nøvn. Einki høpi er í arabiskum máli við nøvnum sum Acco (Acre), Haifa, Jaffa, Nablus, Gaza ella Jenin, á sama hátt Ramallah, El Halil og El-Kuds (Jerusalem), hesi vanta søguligar røtur og arabiska málvísindi.”

Í 1696, árið sum Relandi ferðaðist í landinum, var til dømis Ramallah nevnt Bet`allah (Av hebraiska navninum Beit El), og Hebron varð nevnt Hebron (Hevron), eins og tað er í Bíbliuni og arabararnir nevndu Mearat HaMachpelah “EL Chalil”, sum er teirra navn fyri jødiska patriarkin Ábraham.

Í skammloysi hevur UNESCO júst nú stuðla “Palestinarum” í teirra kravi at banna jødum at rokna Machpelah uppí sum arvalut Ísraels, staðið har okkara jødisku forfedrar eru jarðaðir.

Relandi fann skjótt útav at meginparturin av landinum var oyðin. Har íbúgvarar vóru, vóru teir antin jødar ella kristin og fyri tað mesta búðu teir í Jerusalem, Acco, Tzfat, Jaffa, Tiberius og Gaza.

“Har vóru fáir muslimar, fyri tað mesta beduinar. Nablus, kendur sum Sikem, var einastandandi, har búðu umleið 120 fólk, limir av muslimsku Natche familjuni og áleið 70 shomronittar. Í Nazareth sum er høvuðsstaður í Galilea búðu umleið 700 kristin og í Jerúsalem umleið 5000 fólk, fyri tað mesta jødar og nøkur kristin.”

Sjónarmiðið hjá Goldreish er at “bókin hjá Relandi styrkti um sambandið ímillum Ísrael og jødarnar, hon er týdningarmikil og beinrakin, og vísir eisini á skyldskapin sum jødarnir hava til Ísrael. Haraftrat sýnir bókin, at arabararnir avgjørt ongan lut hava í landinum, men teir stjólu látínska navni Palestina, og gjørdu tað til sítt egna.”

Niðurstøðan hjá Goldreich: “Spania eigur eina søgu við arabiskum yvirræði, men ikki Ísrael. Grundað á arabisk muslimska eftirlaging frá griskari og rómverskari vísindi, vóru teir førir fyri at lata eftir sær ein veruligan mentunnar arv: bókmentir, minnismerki, verkfrøði, læknavísindi o.s.fr. Arvurin sum arabararnir í sjey hundrað ár við sínum yvirræði hava latið eftir sær í Spania kann als ikki fjalast ella goymast burtur. Men her í Ísrael er einki av slíkum. Nada, sum spaniólar siga. Eingi býarnøvn, eingin mentan, eingin list, eingin søga og ei heldur nøkur søga um arabiskt yvirræði.; einans eitt ómetaligt tjóðagóðs, ræning og stuldur; teir hava rænt tey mest heiløgu støðini frá jødunum, og stolið hitt Lovaða Landið frá teimum. Aftrat øllum hesum hava teir eisini tikið jødisku søgu okkara frá okkum.”

Eg vóni at onkur beinanvegin sendir hesar upplýsingar til Newt Gingrich. Hann trýr hesum og fer at brúka tað fyri at styrkja sína grundgeving. Veruliga er eingin meining at senda hetta til Jeremy Ben-Ami, til tað hevur hann gjørt alt ov stórar íløgur í stóru lygnina.

Í árvís havi eg grundgivið fyri og stuðlað eini “tvey ríkja loysn.” Eg havi skrivað um pínuna og sorgina hjá hinum. Og tó, “tvey ríkja loysnin” er longu her. Jordan er “Palestinski” staturin. Ella sum vinur mín Dr. Mordechai Kedar sigur, at ein “tvey ríkja loysn” er neyvan sannlík havandi í huga ættarbólkar og kappingarstríð. Hansara sjónarmið er, at tryggleikin verður betri við eini nýggju ella tíggju (býar) ríkja loysn.

Gingrich hevur boðað frá, at um hann verður valdur presidentur, so fer hann at flyta amerikansku sendiharrastovuna til Jerusalem. Hetta staðfestir at maðurin kennir nakað til søguna á staðnum, og at hann ikki letur seg villleiða av skammleysari og eitrandi propaganda.

Skrivað av prof. Phyllis Chesler í ísraelska blaðnum Arutz Sheva 
Týtt úr enskum: Victor á Lakjuni

Links:
Vágaportalurin
Israel National News
The Phyllis Chesler Organisation

Konufólk

Nækrir mannligir fótbóltspælarir eru í ferð við at klæða seg í, tá ein fartelefon ringir. Ein av monnunum  svarar telefonini “hands free”, soleiðis at allir hoyra hvat verður sagt…

Maðurin: Halló?
Kvinnan: Elskaði tað eri eg, ert tú enn í høllini?
Maðurin: Ja!
Kvinnan: Eg eri í býðnum, og havi funni ein heilt fantastiska lekran leðurjakka sum kostar 7.500,- er tað í lagið um eg keypi hann?
Maðurin: Ja, sjálvsagt, um tú vilt hava hann!
Kvinnan: Nú eg havi teg her – eg var forbí hjá Mercedes, og teir hava fyngið tað nýggja 2010 modelli av m.a. SL500 – akkurát tann sum eg ynski mær!
Maðurin: Hvat kostar hann? 
Kvinnan: Hmmm… uml. 2.2 mió. í standardútgávuni.
Maðurin: Ok, keyp hann bara, men fyri handan prísin skalt tú krevja at fáa eitt sett av vetrarhjólum við!
Kvinnan: Tak skatturin. So er tað bara ein seinasti spurningur. Summarhúsið, tú veit, tað lítla húsið í Svøríkið, tað er aftur til sølu fyri 10,5 mió.
Maðurin: Ok, bjóða meklarinum 10 mió. tað fer hann nokk at góðtaka.
Kvinnan: Ok skatturin, vit síggjast seinni.
Maðurin, Ja, tað gerða vit. 

Telefonsamtalan endar og allir hinir í umklæðingsrúminum hyggja málleysir uppá mannin – intil hann við láturi, spyr:
“Er tað nakar í veit hvør eigur hesa fartelefonina?“

Nýggjastu Søguligu granskingarnar um kristnu Bíbliutekstirnar grundgeva fyri, at tekstirnir eru søguliga álítandi

(ein ávísan til Birger Gerhardsson)

Nýggjastu søguligu granskingarnar um kristnu bíbliutekstirnar grundgeva fyri at teksturin er søguliga álítandi. Í hesum innleggi vísi eg á tað rákið, sum hevur gjørt seg galdandi síðani 60ini, við granskarum sum tildømis Birger Gerhardsson, Rainer Riesner og Samuel Byrskog, og í seinastuni við Richard Bauckham. Hendan gransking sum ikki byggir á undanfarnu bíbliukritisku hypotesurnar og tess motiv baseraðu metodir, men søguliga keldutilfarið, vísir at tey kristnu líka síðani tíð Jesusar, bæði varveittu og høvdu førleikan og ynski at varveita teirra traditiónir.

Bíbliukritikkur hevur ómetaliga áhuga í mínari verð, eftirsum hendan granskingin, er avgerðandi fyri tað søguligu áskoðanina til tekstin og tess innihald. Hetta eru allir granskarir greiðir yvir, vitandi at søgulig staðfesting av ávísum elementum í Nýggja Testamenti kunnu tileinkisgera aðrar religiónir og filosofiskar áskoðanir.

Gjøgnum seinastu tvey hundra árini, er bíbliukritikkurin farin gjøgnum miklar broytingar. W.G Kummel vísir á, at nærum allar hypotesur byggjandi uppá rationalismu og aðrar áskoðanir, upp til byrjanina av 20 øld eru vrakaðar. Enntá tey máttmiklastu ástøðini so sum Q (kelda) ástøði, stendur ídag fyri skotum, bæði beinleiðis frá andstøðuni, so sum David Goodacre, og meiri óbeinleiðis av tí nútíðar slóðbrótandi tilgondini, umboða av eitt nú Birgir Gerhardsson og Richard Bauckham. Hetta innleggi viðgerð ávíst um hesa gransking sum tey flestu ivaleyst eru óvitandi um.

Niðurstøðan má tí verða at søgukritiska bíbliugranskingin er slett ikki so søgulig, sum tað so mangan verður billa okkum inn. Í veruleikanum eru pástandirnir flótandi og áhaldandi broytandi, alt avgerandi, eftir teirri filosofisku tilgongdini og rákinum sum samfelagið og tað akademiska má boyggja seg undir. Seinastu tvey hundra árini hevur gudfrøðin tí verði undirlagd ávísum trendum: Hegel, rationalismu, formkritikki (Dibelius, Bultmann og aðrir), redaktiónskritik (Marburgarnir og aðrir), eins væl og frá ávísum granskarum sum taka stóru lopini frá einari faktión til eina aðra (har hugsi eg um Schweitzer, Bart Erhman og aðrar).

Hesir (bíbliukritikkarir) løgdu slóðbrótandi akademiskar lógir fyri hvussu evangeliini og Kristindómur skuldu og skal skiljast, granskast og viðgerast. Hesir avgerða oftani útgangstøðið og niðurstøðuna.

Eftirsum ein anti-kristiligi pro-nátturalistisk filosofi nógva staðni hevur gjørt krav uppá monopolin, hevur úrslitið oftast verði negativt innstilla og Kristindómurin er harvið framlagdur sum ein trúgv, í er grunda á óveruleika, falsan og aldargamlar óførleikar.

Úrslitið er, at í dag, munnu tey flestu halda fast uppá hesar skeivu, motivstýrdu søguligu niðurstøðunum, sum ikki eru grundaðar á erliga gransking, men heldur bias og tað sinnisró, sum slík grundgeving gevur einum, sum velur at halda uppá eina nátturulistiska heimsmynd ella eina aðra religión enn Kristindómin.

Men hvussu tryggur er ein at tilknýta seg hesari áskoðanini? Flestu er neyvan varðin yvir, at negativi kritikkurin í nýggjari tíð, ikki stendur seg so væl akademiskt sæð, og at tey elementini, sum nú grundgeva fyri einum søguligum Jesus førka seg nógv nærri tí Nýtestamentligu myndini enn teimum kritiskum hypotesum sum kritikkarin framleggur. Hetta nýggja gjøgnumbrotið innan søgubíbliugranskan eru nú framstandandi í nútíðar gransking. Longu í 1979 skrivar Patrick Henry um eitt nýtt rák innan bíbliugransking:

‘New Testament scholars themselves have practiced the high-powered focusing of their historical microscope for such a long time that they can slip right past the point at which something might be seen in perspective. For example, at a recent symposium on the relationships among the Gospels, a classical historian remarked that he had studied carefully the second-century for the tradition that Mark’s Gospel reflects directly the reminiscences of Peter…he was puzzled that nearly all New Testament scholars treat that tradition about Mark’s Gospel with severe skepticism’ (Patrick Henry, New Directions in New Testament Study, s. 33-34).

Tað er áhugavert at nógvir granskarir í 70-80unum broyta holdning, og enntá viðganga at teir áður ikki høvdu dirvi, at seta seg upp móti kritiska monopolinum. Henry sipar her til eitt symposium í USA, seinast í 70unum. Men um somu tíð, í Evropa, fekk bíbliukritikkurin nógv ógvusligari skot fyri bógvin.

Í hesum sambandi skal eg nevna svenska gudfrøðingin og søgugranskaran Birgir Gerhardsson. Í 1961 skrivar Gerhardsson bókin: ‘Memory and Manuscript: Oral Tradition and Written Transmission in Rabbinic Judaism and Early Christianity’.

Í verkið sínum framleggur Gerhardsson, søgulig prógv fyri at Kristindómurin í fyrru helvt av fyrstu øld, var væl skipaður; at tey fyrstu kristnu vóru væl kunnað um søgu og uppruna teirra og um læru og søgu Jesusar og høvdu bæði motivi, førleikan og metodirnar fyri at varveita og yvirføra hesar traditiónir nærum orðarætt. Hetta var gjøgnumbrot, tí hendan granskingin hjá Gerhardsson afturvísti teimum heilt grundleggjandi faktorunum í bíbliukritisku søgugranskingini.

Flestu er kanska ikki klár yvir, at negativi kritikkurin av evangeliumskelduni, ikki er ein søguligu viðgerð av tekstinum ella søgubakgrundini, tí kritikkurin kann bara grundgevast fyri, um prógvast kann, at tey fyrstu kristnu vóru heilt óskipa og tørvaðu førleikar at varveita informatión og ikki høvdu ynski um at gera so; hetta útgangstøðið er vilt hypotetiskt og Gerhardsson, við sínum denti á søgugranskan vísti hesum hypotesum aftur.

Gerhardsson var tó bara byrjanin, eftir gjøgnumbrotið fylgdu fleiri granskarir eftir, so sum Rainer Riesner og Samuel Byrskog, sum førdu granskingina uppá enn hægri støðið. Heimskendi gudfrøðingurin Ben F. Meyer, hevur úttala seg um hesa gransking sum eina nýggja tíð innan bíbliusøgugranskan.

Gjøgnumbrotið hjá Gerhardsson skapti mikið postyr í akademiska heiminum. Í Evropa lupu Marburgarnir (lærisveinarnir hjá Rudolf Bultmann) á; serstakliga kann nevnast aftursvarið hjá Kasemann í einari ávísari grein í 1963 og seinni bókin ‘The path of Gospel tradtion’ sum var útgivin av formkritikkarum í 1983. Men hvørgar av hesum form og redaktisku kritisku royndunum, at afturvísa Gerhardsson sligu ígjøgnum. Greinin hjá Kasemann munaði so at siga einki og formkritikurin var longu ein fallin hypotesa. Tað sum verri var (fyri negativa bíbliukritikkin), var tann opinleikið, sum fleiri týskir redaktiónskritikkarir fóru at vísa móti granskingini hjá Gerhardsson. Tað tyktist at eins og teir gomlu Marburgarnir vrakaðu lærimeistara teirra Rudolf Bultmann, so vóru lærisveinarnir hjá gomlu Marburgarunum klárir, antin at vraka ella taka ávísan avstand frá hesum nærmastu eftirfylgjarum Bultmanns. Í 1964 skrivar redaktiónskritikkarin Otto Michel, eina meiri positiva grein um granskingina hjá Gerhardsson. Í 1976 bjóðar hann Gerhardsson til Holzhausen at halda fyrilestrar og í 1980 fekk Gerhardsson innbjóðing frá sjálvum eftirfylgjara Kasemanns, Peter Stuhlmacher at halda fyrilestrar í Tubingen. Í 1980 var enntá eitt symposium hildi, har í allar síðir av kjakinum vóru javnt framlagdar. Hetta avgjørdi ómetaliga nógv fyri slagi í Evropa, granskingin hjá Gerhardsson var nú blivin almenna staðfest og kundi verða viðgjørd sum akademisk.

Tann veruliga mótstøðan kom tó ikki úr Evropa, men hinumegin Atlantarahavið.

Morton Smith og Jacob NeusnerHer er serstakliga vert at nevna kenda bíbliukritikkarin Morton Smith. Og hvør er so Morton Smith og hví er tað neyðugt at nevna mannin í hesum høpinum? Tað er av stórum týdningi at fáa hetta við, fyri at lýsa styrkina í tí gransking sum Gerhardsson hevði framlagt tí akademiska heiminum og styrkina av tí mótspælið sum tók seg upp mótvegis gjøgnumbrotinum. Smith var ikki bara, ein hvør sum helst og sjálvur Barth Ehrman, lýsir í bókini ‘Lost Christianities’ Morton Smith stórum orðum:

‘This was one of the truly brilliant scholars of ancient Christianity in the late twentieth century: massively erudite, enormously well-read, and, to put it bluntly, an intellectual cut above most of the academics he had to contend with. And he knew it…Morton Smith was not someone to cross words with. Morton Smith spent the bulk of his career as professor of ancient history at Columbia Univeristy. His learned scholarly contributions covered many fields: Greek and Latin classics, New Testament, Patristics, second-temple Judaism rabbinics. Few could match his range or depth (70)…Smith’s own teacher at Harward, Arthur Darby Nock, one of the few people in the field who could probably claim intellectual superiority to Smith in several of his own areas of expertise (82)’

Ein skuldi trúð, at søguligur veruleiki og sonn álítandi gransking um Ur-kristindóm og kristnu tekstirnar, gingu hond í hond við ein slíkan akademiskan orrustumann. Men sum eg eisini skal koma inná, so var ikki. Morton Smith sum annars var serfrøðingur innan rabbiniskan jødadóm í fyrsta árhundra, var júst maðurin, sum hevði akademiska førleikan at loypa í krovið á Birgir Gerhardsson. Men álopið kom ikki beinleiðis frá Smith. Tað var næmingurin hjá Smith, tann ídag, nógv umrøddi gudfrøðingurin og søgugranskarin Jacob Neusner, sum fór í holt við at vísa granskingini hjá Gerhardsson aftur. Smith var av tí uppfatan at tær metodir Gerhardsson pástóð at tey kristnu nýttu, í teirra varveitslu av evangeliumskelduni, vóru metodir sum ikki vóru tiknar í brúk fyrrenn aftaná fall Jerusalems í 70unum. Hetta gjørdist tí bæði útgangstøðið og niðurstøðan hjá Neusner mótvegis Gerhardsson.

Áhugarvert er tað, at flestu bøkur skrivaðar av bíbliukritikkarum, um Ur-kristindóm og keldukritik sipa til Gerhardsson og sjálvandi til mótargumentini hjá Smith og Neusner, um at rabbinisku metodirnar at varveita informatión, ikki vóru tiknar í brúk fyrrenn eftir fall Jerusalems.Gerhardsson vindikeraður

Trupuleikarnir við mótspælinum hjá Morton Smith, vístu seg fyrst og fremst at verða maðurin sjálvur. Smith gjørdi seg skyldigan í at forfalska aldurgamlar tekstir, tildømis vælkenda ‘The Secret Gospel of Mark’ (Bart Ehrman, Lost Christianities, s.67-89 og Craig A. Evens, Fabricating Jesus, s.94-97). Spurningurin má tí framstanda, sum onnur eisini gera vart við, um maðurin vísti akademiska óerligheit á øðrum økjum eisini.

Næsti trupuleiki vísir seg í tí akademisku nýtsluni av Smith og Neusner .Tað syrgiliga við hesum er, at hesir granskarir antin hava verði óvitandi ella hava gjørt sær galt av óerligheit? Eg loyvi mær at halda meg til fyrra pástandin, hóast alt, er serkøni innan Q og keldukritik, ikki einsbetýðandi við, at ein granskari er serkønur innan ‘munnligari informatións yvirførðing’ og ‘eftirkomara eftirlitið’. Hendan niðurstøða bjargar kanska umdømið hjá Kloppenborg og øðrum stórum granskarum, sum uttan víðari, bara hava gjørt sær galt av pástandinum hjá Neusner, men hetta vísir eisini at søgukritiska bíbliugranskingin, skal takast við størsta varðsemi.

Tað undrar meg eisini, at í hesum førið hava granskarir víst ein einsíðis hugburð, tildømis eru tað fáir, ella rættari sagt eingin av hesum, sum nevna vælkenda Bíbliukritikkarin E.P. Sanders, eisini ein autoritetur í Kristindómi við atlitið til fyrsta árhundra Jødadóm. Í bókini ‘Studying the Synoptic Gospels’ dettur Sanders í hina grøvuna við pástandinum, har hann pástendur, at jødar í fyrstu helvt at fyrsta árhundra ikki førkaðu seg inn í eina tíð, har førleikin av oralskari informatións yvirførðing vildi gerast galdandi, men heldur at jødar høvdu førka seg frá eini slíkari tíð, og inn í eina tíð har teirra skrivligu og lestrar førleikar fóra at verða eitt eindømi í aldargamlari søgu. Men hetta er jú rein mótsøgn innan akademisku granskingina. Hvussu í allar tí víðu verð kunnu kritiskir granskarir, við serkunnleika til sama evnið, verða so langt frá hvørjum øðrum skotnir?
Her rísir jú ein avgerandi trupuleiki seg upp, skal eg trúgva Neusner ella Sanders? Og synd at siga, so er hetta langt frá eitt eindømi innan Bíbliukritikki.

Hærnast er tað harmiligt at hesir kritikarir ikki nevna, eitt nú Rainer Riesner og Byrskog sum eftir royndini hjá Neusner, at afturvísa Gerhardsson, megnaðu at vindikera Gerhardsson og vísa atfinningunum hjá Neusner aftur (Birger Gerhardsson, The Reliability of the Gospel Tradition, s.xix).

Men størsta viðurkenningin av gjøgnumbrotinum hjá Gerhardsson, kom nøkur ár seinni. Hetta vísti seg at verða ein heldur óvanta kelda, tí viðurkenningin kom frá ongum øðrum enn Neusner sjálvum. Í aðru útgávuni av bókini hjá Gerhardsson, er ein heilur kapitul halgaður til Neusner, har í Neusner umberð seg fyri áðurnevndu bók sína og úttalisini mótvegis Gerhardsson. Somuleiðis tekur hann avstand frá Morton Smith, játtar at kritikkarir uttan himpr gloyptu pástandum hansara uttan nakra gjølla gransking og eggjar teimum við áhuga í nýtestamentligari gransking, at lesa bókina hjá Gerhardsson (Memory and Manuscript, sí forword av Jacob Neusner):

http://www.amazon.com/Manuscript-Tradition-Transmission-Christianity-Biblical/dp/0802843662

Tá eg læs hetta, hugsaði eg: ups, allar hesar djúpu bíbliukritisku, gudfrøðiligu bøkurnar, skrivaðar av heimsins kendastu og leiðandi autoritetum um tekstkritik og uppruna Kristindómsins, bøkur sum eg havi grava meg ígjøgnum, tá eg fullførdi mín BA og MA, fóru allir hesir veruliga skeivir?

Posted by Høgni Johannesen at 2:28 PM

Labels: Birger Gerhardsson, Bíblian, bíbliukritikkur, Evangeliumskeldan, fyrstu kristnu, Søgukritiska bíbliugranskingin